Na przełomie XIX i XX wieku wytwórczość garncarska była w Polsce istną gałęzią „przemysłu rękodzielniczego”. W ok. 1000 miejscowości istniały warsztaty garncarskie, ale w już w latach 70 – tych na mapie Polski można było zaznaczyć jedynie ok. 200 miejscowości.

Hafciarstwo służy obecnie w równym stopniu mieszkańcom wsi jak i miasta, poprzez powiększenie swojego asortymentu o serwety, bieżniki i obrusy. Jednak należy zwrócić uwagę na wykorzystywanie tradycyjnych wzorów na współczesnych wyrobach hafciarskich.

Koronkarstwo (obok haftu) jest jedną z najżywotniejszych dyscyplin twórczości ludowej, znane w Polsce od XV wieku. W kulturze ludowej pojawiła się jako element zdobniczy odświętnego stroju. W XIX w. na skutek produkcji maszynowej koronki stały się ogólnie dostępnym produktem również na wsi, co spowodowało zahamowanie ręcznego wyrobu.

Asortyment kwiatów wyrabianych przez twórczynie ludowe jest bardzo bogaty i różnorodny, od realistycznych i misternie wykonanych, po dość prymitywne i proste w formie. Swój rozkwit dyscyplina przechodziła w okresie międzywojennym, a pierwszą marszczoną, kolorową bibułkę zaczęto produkować w 1910 r. w Żywcu.

Historia ludowego malarstwa jest ściśle związana z rozpowszechnionym w II poł. XVII wieku kultem świętych obrazów i pielgrzymowania, który miał ogromny wpływ na życie wsi i mieszkańców małych miasteczek. Jak pisze A. Jackowski – „w życiu chłopów, zwłaszcza pańszczyźnianych, była to jedyna możliwość zakosztowania wolności, wyrwania się z jarzma codziennego trudu, ujrzenia dalekiego świata”.

Malarstwo na szkle jest w Polsce jedną z tych gałęzi sztuk plastycznych, która stanowi ewenement w skali światowej. W wieku XIX malarstwo ludowe, a przede wszystkim podhalańskie malarstwo na szkle nie mieściło się w ówczesnych kanonach piękna. Dopiero w XX wieku, artyści awangardowi i współcześni docenili twórczość ludową, w tym malarstwo na szkle.

We wsi Zalipie (pow. dąbrowski, woj. małopolskie – Powiśle Dąbrowskie) uprawiane jest malarstwo dekoracyjne w postaci zdobienia wnętrz pomieszczeń, oraz budynków gospodarskich.

Wykonywanie rekwizytów obrzędowych wiąże się z jednej strony z zachowaniem obrzędów, z drugiej powodem ich wykonywania jest atrakcyjność plastyczna tych wyrobów. Termin plastyka obrzędowa obejmuje takie wyroby jak: gwiazdy kolędnicze, maski...

W wiejskim gospodarstwie wyroby plecione z różnych surowców stanowiły ważny element jego samowystarczalności. Czynnikami sprzyjającymi w uprawianiu plecionkarstwa były łatwość zdobycia surowców, nieskomplikowany sposób wyplatania i przede wszystkim zapotrzebowanie na tego typu wyroby.

Rzeźba zajmuje w polskiej sztuce ludowej wyjątkową pozycję i świadczy o jej bogactwie, niepowtarzalności i żywotności. Jest tym rodzajem wypowiedzi artystycznej, która determinowana jest indywidualizmem konkretnego artysty.

Zdobnictwo w drewnie należy do najstarszych i najbardziej rozpowszechnionych dziedzin twórczości ludowej i jest przykładem jej biegłości technicznej i walorów artystycznych.

Na polskiej wsi tkanie było zajęciem powszechnym, przekazywanym z pokolenia na pokolenie, uprawianym przez kobiety. W tkactwie ludowym podstawowymi surowcami były włókna naturalne - len, konopie, bawełna, wełna.

Zabawkarstwo ludowe jest dyscypliną, która nie posiada cech odrębności rękodzielniczej i uprawiane było zazwyczaj jako działalność uboczna, szczególnie wśród rzeźbiarzy i garncarzy. Współcześnie istnieje jednak spora grupa twórców, którzy uprawiają zabawkarstwo, traktując je jako główną działalność.